විවාපත් මිතුරියක කී කව

මිතුර

පෙමකින් මෙහා

සහෘදත්වයෙන් එපිටහ

තැනක් මෙදියත වේද

අපට මිතුරන් විය හැකි

නො එසේනම්

වෙනමවූ ශ්‍රිතයකදි

දිගෙලි වෙන බැඳුමක්ද

හිමි තුරුල සුව සදයි

දිවි සැරිය ඔහුත් හා

පානගමි එය සැබැයි

එතෙකදු අනිෂ්ටව

අපට ගල් ගසාවීයැයි භයින්

තවත් මිතුරු නොවී හිඳිමුද

එහෙව් සුරැකි තෝතැන්නක

පෙමට මෙහා මංකඩෙක

දිනෙක හිරු ගිලෙන්නට පෙරව

හමුවෙලා වෙන්වෙන්න හැකි වේද

හැකි නේද 

ගඟට වට මල

ඇය වැටුනේ අන් සියල්ලටම කලින්

දඟලලා දඟලලාමය.

පාර වැරදුනු අකල් හුළඟකට නතුව

අනිත් අය ගිලිහෙද්දී

ඈ නොගැඹුරු දියේ පුංචි දිය සුළියක

නටමින් උන්නාය.

මේ නම් විසිතුරු පොරිම යැයි සිතා

ගැඹුරු දියේ හිට දිව ආ 

කොරළිද කිති කවන්නට වූහ.

කලෙක තමන්ද

දියත්තක්ව හුන් සමය මතක්ව

ගඟද

මේ දඟය වින්දාය.

චණ්ඩි කොරළියෙකු නිසා

ඈ දිය සුළියෙන් ඉකුත් වද්දී

අන් සියල්ලෝම

පාව ගොස් හමාර බව පමණක් හැඳින්නාය.

බොල්ලැහැට දික් මල්පෙති

උස්සාන ලහිලහියේම

පහළට දිව ගියාය.

අහෝ...

ඈට මාලුන්ට සමුදෙන්නටවත් නොහැකි වීය.

මක් කරන්නද

ගඟක් වේනම් යම්

පහළටම යා යුතු නෙව. 

මනුසත් වෙරළ

ඉර අවරට යත හෙමිහිට

අවසන් එළි බිඳ සමගින

එය නොගනිති උහු සිතකට

සිත්ලූ වෙරළේ හිඳිමින

පය ඈතින් කර ඉක්මන්

හිරු දිවයයි ගිලෙනු රිසින

කෙසරු මිටින් දිය පොඟවා

නා පීරා අවුල් හරිත

රළ නැවතුනි ඉර නැවතුනි

මඳ අසුරක් ඔහේ ගෙවුනි

මුහුද මහා පොකුණක් බඳු

මුඩුම විලස බලා හැරුනි

හාත්පසම අඳුර විදුනි

මූදුබඩම දම් දුල දුනි

අන්තිම බසයත් ගිලිහුනු

සෙයකින් හිරු රවා රැඳුනි

ලත් අවසරයෙන් කැලඹුනු

අවුල් කැරලි හිසකේ ඇති

හම් බෑගය වෙරළ තබා

පොකුණට පා නැගි මිනිසෙකි

දණක් දියේ නොම නැවතී

ඉඟක් දියෙත් නොම නැවතී

නොමසල දිය රැළි නගමින

පිඹලන්නට වුනා හුස්ම

ඇකයේ පුත් වෙරළ දමා

පැන පිහිනා ගිය තවකෙක්

ඔහු බේරා වෙරළ හොවා

බැණ වැදුනා පුතු නොසොයා

දියබරිතව 'මළ මිනිසා'

වැලි ලුණු දිය නොම මිරිකා

හම් බෑගය කිහිලි ගසා

කාල් ගෑය පිල්ලි ලෙසා

දිය රැළි ආපහු බිඳුනා

නෝක්කාඩු ඉර ගිලුනා

රෑ බෝවෙන්නට කලියෙන්

සිතිජ කොනේ ගුලි ගැහුනා

විඩාව දුම් රොටුවෙ රුවා

ලතෝනි දී දනිපනිගා

මහ ගෑණියකගෙ විලසා

රේල්ලුවද මුනු මුනු ගා 

එහි නොරැඳී ඉගිල ගියා

"අපොයි ඕක මහ දෙයක්ද

 මැරෙන්න මහ හේතුවක්ද

 කාගෙත් දුක් කර පින්නං

 දෑහෙ මූණෙ  මූද තියං

 හැම දවසෙම දුක උහුලං

 අපිත් යනව දැකල නැද්ද "

ශේෂ කඳු

විසල් තැනිතලාවක
උන් හිටි තැන්වල ඈඳිගත්
හූවක දුරින් මූණට මූණ බලන්
පොඩි කඳු දෙකක් තිවුනා

ශත වර්ෂ ගාණක්
ගණන් නොතරම් අව් වැසි
පැමිණියද එදෙදෙන
සසැලි සිත ගල් කරන් උන්නා

ඉර එබෙන'හට ඔබ්බෙන්
මේකුලු බරණ ඇඳ
සතොසින් දවසරින
කඳු පවුල් උන් බවත් දන්නා

අපුලයි තනිය පාලුයි
පුංචිත්ති කෙටි පණිවිඩ
වියැලුනු හුළඟෙ අමුණා
එහෙ මෙහෙට ගිය දවස් තිවුනා

දරුපල නොම වැළඳ
ගං දූ කොමළි නොම ලද
මව් කඳු තෙම තරං
නෑඬුවත් හේ හිතින් ඇඬුවා

අහම්බෙන් දවසක
මනුසතෙක් ගිය දඩ මග
අවුරාන හිස් විලසට
දෙමහල්ලො ඔහෙ හිටන් උන්නා

කාලය ගත උනා
එකා පස්සේ එකා ඇදුනා
මාපිය ඇඟිලි බැඳෙමින්
බැම්මකින් මේ දෙපොල ඈඳුනා

හිටියදවත් නොදත්
කෘෂැති කදුරක් හරහට
යාවුනු බැමි තෙමේ
පුංචි වැව් කෙණ්ඩියක් තැනුවා

වනපෙත සරු උනා
කුඹුරු කරලින් පැහුනා
වෑදිය පණ උරා
තැනිතලාවම යුහුසුළු උනා


කුස නොම දැරූවත්
සෙවන යට උන් මනුසත්
දරු සුරතල් බලා
සැනහුනා ඒ දෙමාපිය හිත්


තන පුඩු කිරෙන් උතුරන
මව්වරු වේද යම් සේ
ලැම මැද සෙනේ ඉඩ දී
සැනහෙනා තව මවුන් බෝ වෙත්

ඉබ්බෙක්මි

දියෙන් එපිට වනපෙත ගිනිගෙන ඇත
කටුව යටට හිස පමණකි දියමත
අඩක් දැවුනු පත් දියට වැටෙන සඳ
මදක් දුමැති නල රැළිති හමනු වෙද

මගේ පොකුණු දිය තවදු බොරව නැත
දැවුනු වදුලු මත තණ පූදිනු ඇත
නොවෙද සිතූ මේ මහලු ඉදිබු තෙම
ගැඹුරු හුස්ම ගෙන පතුලට කිමිදෙත

පෙම්වත් වනරොද ඔහුගේ නම් වෙද

තණබිම් ඉද්දර

අහඹුව නැවතුනු

වන ගුල්මෙක අස

නැවතී හුන්නා

තුරුගොමු අතරින්

ලියවැල් නටමින්

වෙලේවි බඳ වට

හවසක ඇවිදින්

හිතමින් උන්නා

පතමින් උන්නා

අත් අල්ලාගෙන

යනතුරු කැන්දා

අහසට පෙමිනා

ඉහලට ඇදුනා

මිස තුරු අගිනා

බැල්මන් නොහුනා

දඩයක්කරුවෝ

දරමිටි කැපුවෝ

වනයට ඇදුනෝ

වනයෙන් මිදුනෝ

අදරැති සෙනෙහෙන්

මහකල් ගෙවුනා

කිකලෙක වනරොද 

ඉම නොම පරයා

හමරැළි වැටුනා

පස තෙත සිඳුනා

සුසුමෙන් සුසුමට

සෙවනැලි ඇරුනා

රංගය අවසන

බැරි පය ඔසවා

පෙම් බැඳි අරණට

යන්නට සිතුනා

පියවර සුඟකට

එපිටහ පැත්තේ

මතකය වහගෙන

මියැදී වැටුනා

වනයට රිදුනා

හුනිද නොඅඟවා

ඊයේ විලසම

ඉහලට වැඩුනා

දඩයක්කරුවෝ

දරමිටි කැපුවෝ

වනයට ඇදුනා

වනයෙන් මිදුනා

ගඟක වත

අනියම්ය ප්‍රේමය විටෙක

එකම උල්පත නොම සොයන්නට

බැතිමත්ය ප්‍රේමය

එකම ඌලක පැහැ සොයන්නට

විධිමත්ය ප්‍රේමය

හතර මායිම් පැන නොයන්නට

සිහිමදය ප්‍රේමය

විදුලි වැට උව ඉක්මවන්නට

පතිනිබර කදුරුද

පාමුලට යන ගැඹුරු දෙනිවල

ඉතා නිහඬව ගලා යනවා

කොයියම්ම අතුගඟක් අබිමුව

එහෙමමත් දවසක

දෙගම්මැදි බිම්වල

සරු පස පලා මතුවෙන

සුවඳ මල් පුසුඹට

දුවන හිතකට මදු තියමු තව ?

පාපොච්ඡාරණය

නේරංජන ඉවුර මෙපිට

අවසඟ වී  දෙපය බරින

ආපහු නුඹ වෙතින් හැරුන

රාත්‍රිය මතකද

දිය ඇති නැති ගං වැල්ලට

මෙපිටහ ගංබඩ ඉඳඟෙන

කෙළෙස් කදක් උර තියාන

සුබ ගමන්ය යැයි පතන්න

කුහක උනා මං

සියෙරාමෙස්ට්‍රාවේ

කඳු බෑවුම් ගානේ

පාරමිතාදම් පුරාපු

චේ දැකලා නැත

ස්වාර්ථය බිම පාගා

පාරක් පාරක් ගානේ

දහදියරට ලේ හරවන

උඹ දැකලා ඇත

අතීතකාමය

අතීතයට මුහුණලාන
ඇවිද යමි
පසුපසට...
ඉඳහිට හැරීබලමි
පෙරමං ලකුණු මතකෙන්

මා අන්ධයැයි
කිව නොහැක නුඹ හට

ජීවිතය හැමදාම තිබුනේ
පරණ පහුවුන මතක ගොන්නක
යන්න යන්නම
අතීතය බර වැඩිඋනා මිස
අනාගතයක්
නොපවතී ලොව

හිමි අහිමි

තහනම් සුළඟයි හමන්නේ

සිහිල ගත දැවටී...

හුස්මක අවසර නොදෙන්නී

සුවඳ පා දුවතී...

ලය දැදුරු නොම දන්නී...

ඔතරම් හිනා මල් කිමැයි

අද නුඹම විමසනු ඇතී...

හෙට නේන නුඹ සිහියේ හොවා

අද අඬන්නද හිතවතී...

දුක සතුට කර හිනැහෙමී...

කාලයම ඔච්චම් කෙරූ

ආලයන් ලොව පැවතුනී...

මේ ඇරඹුමද අවසනද නොවනා

බව නොදැන හිත බැඳී..

අද කාලයට ඔරවමී...