පිපී ඇති රොබරෝසියා

ගලහ පාරේ තැන තැන

තුටු පහටු සැනසිල්ලක

දුටුවෙ නැති මුත් දන්නවා මම

හරියටම ඔබ වාගෙම

එහෙමමත් දවසක

කලාතුරකින් හවසක
අකුල් මං කටු හැර
බෙහෙත් වැල් මුල් හාරා
වලාකුලු ගිරි හිමේ පීරන
නාඳුනන්නියකට අහුවෙන ලෙස
වන ගුල්ම මැද
ගිලුණු දොරුවක
ගැඹුරු කදුරක
මා දෝමනස්සයන්
සඟවා තබමි

ඔවි
නුඹ ලිහිණි අක්කේ යැයි හඬතැලිය යුතු නැත
කවුරු හෝ පැමිණීමමත් ඇති
අහන්, ආ ගමනම ගියත් ඇති

සියලු මාර්ග ඵල 

දිග්විජය කල පසු

ඒ ඉසිවරු

වැඩ උන් ගඳකුටිය

අමදිති

හැමදාම මෙන්

අතුනොගා ඉතිරි කල

රොඩු බොඩු සම්භවේ

දුහුවිලි පමණක්

හැඬූ කඳුලෙනි

හැමදාම

අතු ගෑවී යනසොවින්

ඇල්මෙන් කුමන පල

පැල්මකි ගැඹුරු හද

හැල්මෙන් මිදෙන'තර

බැල්මෙන් විඳිනු හැර

ඉති දෙකක පිපි

මල් දෙකක් බව

දැන දැනම උහු

දඟ සුලං රොල්ලක

නැලවුනා

නොකල්හී හැමු

අවසාන ප්‍රේමය

අවසානයේ
දෙවියන්
මා වෙනුවෙන්ම වූ ප්‍රේමය
අඹා හමාර කොට තිබුණි.

සෙනෙහස සොයා ගිය මග කෙලවර
හැල්මේ දිවුම අවසන
ඉසිඹු සුසුමක
අවසරය ගමි.

මා දුටුවන නෙත් අගින්
නිනව්නැතිවම
උතුරන
ප්‍රේමය,

දෙනෝදහසක් මැද උව
නොපැකිලිව හාදු දෙන
ප්‍රේමය,

එසැනක ඉඟියකින්
හිස මද මුදු සරින්
ඇඟිලි තුඩු මත සතප්පන
ප්‍රේමය,

මගේ බොරු හැඬුමට
කෝකටත් රිදුනාදැයි
විපිලිසර වෙන
ප්‍රේමය,

පරෙස්සම් සහගතව
මා සොයාවිත් තිබුනි.

ඉතින් සුහදිනි,
අප ඉනික්බිත්තේ ඇති
ජීවිතය කෙබඳුදැයි
විටින් විට
බිය ගනී මා සිත.

ඒත් මේ තත්පරයෙ
තාවර වෙවී නුඹ අස
ප්‍රේමයෙන් මුසපත් වනු මිස
කවර නම් අන් සැපතක්
වේවිදැයි මේදියත මාහට.

මැඩම් ටුසෝඩ් කලාගාරයේදීය

ඉරිදාට

බස් එකේ දුර යන දාට 

විතරක්

මෘදුම කිරි කිරියකින්

හරිමි 

ආගාරයේ දොරපලු

මා තනිව ආ බව දතත්

සීරුවෙන් අඩි තැබෙනවා

පණ පිහිටුවාවී බියෙන්

මතකයේ නිදි කුමරියන්

කාලයත් ප්‍රේමයත් උණු කොට

සීරුවෙන් ඇඹුණූ

අපේ ඉටි පිලිරූ

තෘණ තලා මත

ගං ඉවුරු මත

හාදු ආලිංගනාරූඪව

වැතිරගෙන සොඳුරූ

පසු කරමි එක අසුරූ

හැම දාම 

මම වාඩිවෙන තැන

කවුරු හෝ හිඳ නැගිට ගිය බව

පිණි මැකුණු

තණ පතක් පැවසී

විපිළිසර විමි

ඔත්තුවෙන් ලද

කවුරු නම් ආවාද ප්‍රේමිය

අපිම විතරක් පාර දැන උන්

අතීතේ මේ වංකගිරියට

ආදරේ පිස්සුවක්

පෙති කැපුනු ඉරු කිරණ තණ පලස් සිඹිනකොට

ඒ දිගේ ලදල්ලක් සේ සිතැඟි එතෙනකොට

හැන්දෑව බීරිමෙන් ආතුරව පෙඟෙනකොට

ආදරේ පිස්සුවක් නොවුනොත් තමයි පුදුම

නිම්නයක හුදෙකලාව

හන්තාන වැටිය
යතුගායි
බිරම් ස්වරයෙන්
වැඩ ඇරී ගෙදර යන
කඩිමුඩි වැහි වලාකුලු

වැහි සුඹුලු ඉහිරෙයි
පහල ගොවි බිම්
සිත් තෙතින් සනහා

වසම් මායිම් ඇස ගසා උනි
නිදි කිරනවා සේ
ඔහේ වැතිරී
තවත් කඳු කඳු

අතරින් පතර
වවුලන් වේය
ගලහ හන්දියෙන් හැරෙන
අන්තිම බසය මිස් උනු
ඒත් ගණනකටවත් නැති

හැමදාම වාගේ
රැයේ එඬේරා
මුදුම තරවටුවෙන්
ගාල් කරවයි
නිම්නයේ ලිහී පැතුරුනු
ඔහේ ව්සිරුනු
මගේ සිතිවිලි

පැමිණිලි පිටපත

සිලි සිලිය සුලඟ හා

දොඩමලුය

නිදහස්‍ ය

උණපත්‍ර

නෝක්කඩු චිරිචිරිය

කිටිකිටියෙ

ඇතිල්ලෙන

කඳෙන් 

පමණක් වෙද්ද

බාගෙට අසා පැමිණිල්ල

ඇඟ බේරගෙන 

ආ ගමන යාගන්න

මගක් හොය හොයා ඉඳිද්දී 

සම්බ විය ගඟ

ඉඳින් කොහොමද

තාම තනියෙම

මාත් මහතයි

ඔහෙත් වාගෙම

උත්තරේකට

හදද්දී කට

පැන ගොහින් අහවරය 

ගඟ

මා ගෙනා පැමිණිලි පිටපත

මිටි කර ගැනුම මිස

උණ පඳුරකට වැඩි

ප්‍රශ්න වේවිද කාහට