අනිශ්චිත තෙත් නිසල රැයවල්

විසි හතර පැය පනින දිගු දින
මතකයට වෙඩි තියයි...
ලේ හැලෙයි...
නිහඬවම ඉකි ගැසෙයි

චිතකයේ දර පවා
නොම ඇවිල, හිඳ තැවෙයි

අඳුර වෙත විහිදෙන

වැහි මේ කුළුය තැන තැන

ඉඳහිට මගක වැලපෙන

පහන් කණු කේඬෑරි සුසුමින

විසල් අහසකි පරිමිත

කඩා හැලෙනට නියමිත

රාත්‍රිනියේ නපුරු බැල්මෙන්

අන්තිමම එළි බිඳත් සඟවන

මමම විතරක් මොකටද

නුඹෙන් එලි ලද ලොවකට

මතක ශේෂය සූර සූරා

රැගෙන ගුලි වෙමි අඳුරු විජිතෙක

නිම්නයක හුදෙකලාව

හන්තාන වැටිය
යතුගායි
බිරම් ස්වරයෙන්
වැඩ ඇරී ගෙදර යන
කඩිමුඩි වැහි වලාකුලු

වැහි සුඹුලු ඉහිරෙයි
පහල ගොවි බිම්
සිත් තෙතින් සනහා

වසම් මායිම් ඇස ගසා උනි
නිදි කිරනවා සේ
ඔහේ වැතිරී
තවත් කඳු කඳු

අතරින් පතර
වවුලන් වේය
ගලහ හන්දියෙන් හැරෙන
අන්තිම බසය මිස් උනු
ඒත් ගණනකටවත් නැති

හැමදාම වාගේ
රැයේ එඬේරා
මුදුම තරවටුවෙන්
ගාල් කරවයි
නිම්නයේ ලිහී පැතුරුනු
ඔහේ ව්සිරුනු
මගේ සිතිවිලි

පැමිණිලි පිටපත

සිලි සිලිය සුලඟ හා

දොඩමලුය

නිදහස්‍ ය

උණපත්‍ර

නෝක්කඩු චිරිචිරිය

කිටිකිටියෙ

ඇතිල්ලෙන

කඳෙන් 

පමණක් වෙද්ද

බාගෙට අසා පැමිණිල්ල

ඇඟ බේරගෙන 

ආ ගමන යාගන්න

මගක් හොය හොයා ඉඳිද්දී 

සම්බ විය ගඟ

ඉඳින් කොහොමද

තාම තනියෙම

මාත් මහතයි

ඔහෙත් වාගෙම

උත්තරේකට

හදද්දී කට

පැන ගොහින් අහවරය 

ගඟ

මා ගෙනා පැමිණිලි පිටපත

මිටි කර ගැනුම මිස

උණ පඳුරකට වැඩි

ප්‍රශ්න වේවිද කාහට

දොලොස් මහ පූංජය

තත්පර කිහිපයක් 

හෝ අසුරු මොහොතක්

උදෙසා මහ දුරක් 

ඇවිදීම ජීවිතය නම් වෙත්

එබඳු වූ දවසක

මතක ගිනි දලු පුපුරක්

ලයතුර රුවා අදරින්

ගිනි තපී අර අතන යුවලක්

නොගිණිය හැකිම නොවෙතත්

කොයි කිරීටක කෝෂිකාවෙත්

කදෝ පැණි සරි එලියක්

දොලොස් මහ පහනක්ව දැල්වෙත්

ඒ පූංජය වටා

හරිබරි ගැහී

ගිනි තපිනවා අර තවත් යුවලක්

"බුදුවීම"

හිතුවොතින් හුලඟකුත්

මා හමන්නේ මන්දැයි

කෝ කවුරුවත්

නොකියන්නේ මක්නිසාදැයි

නොදිටීයි නොසිතමි

නූස් පඳුරැති බිම්වල

කල්පනා කරන නල සුළි

හමායම්දෝ කොයිබට 

නොසිතාම නොසොයාම

මග නොදැන ඇවිදීම

උරුමයය හැඳිනීම

තමයි සකි "බුදුවීම"

තතක්

හදක් කොයිවිණි

තතක් අතගෙන

වරක් හැඬවූ

ලයක් නොවයන

සඳෙක මහා වැව්කම්

එක වැහි කෝඩෙට

උතුරා යන්නට

බලා හිඳින්නෙමි මම්

එක අව් රැල්ලට

ඉරී තැලෙන්නට

අසරණ වූදා මම්

ඔබගේ තෙපුලෙන්

සිහි එලවාගමි

සඳෙක මහා වැව්කම්

දියවර මුදනට

සිත් හෝදිසියට

වාන් දමා සැනසෙම්

මා මැරෙන හොඳම තැන

උපන්නේ කොයිබින්ද

අමතකව ගිය හිතක

පාවෙනව ඇර දුරක

අරමුණක් තිබුනෙහිද

හමායනවිට අහක

දුර කියා හිතු දුරක

නොකමැතිය නවතින්න

නන් සුවඳ මුහුම් කොට

සකිය මා පෙර භවය

සුළඟක්ය ටක්කෙටම

මැරුණමත් නලෙක් මිස

අන් පණක් මට කොහිද

භවයක්ම සොයාගොස්

තෝරාපු හොඳම තැන

මම මැරී ඇද වැටෙමි

පතා මද මුදු ඉසිඹු

සුළි සුළං පැල නොවන

මා මැරෙන හරිම තැන

දැන උන්නු හැම ඇවිත්

බුම්මාන සේ ඉන්න

නොසොයන්න පොළව යට

සකිය මා එහි නොමැත

බර සුසුම් ලිහා දා

මා දුරක් ගොස් ඇතිය

පොලොවෙන් අහසට

බිත්ති පාදම් මත නැගූ

ඔබේ ලෝකය බිඳ වැටී

වළපිනා හඬ මට ඇසේ

ඉතින් අහසේ මා තැනූ

සිහින කූඩාරම මගෙයි

මහපොලව මත නොම රඳයි

එන්න පාරක් සොයාගත්තොත්

කූඩාරමට ඔබ වැඩි නොවෙයි

ඈ සහ මුනිඳු

උතුරුදිග ලුණු දිය තලාවේ

ඉහළට මදක්

ඇස් උස්සා බලන

දූවකි හෙමින

කවුරු හෝ එන

පිළිගත යුතුය අදිටනින

වෙලී එකිනෙක

වැලිත් බිම්තඹුරුත්

ඉඩ ලද විටක ලතවන

අතරතුර ඉරු තාප උරමින

එකලාව

අයාගත් දෑසින

තුන්සිය හැටපස් දවස

ගව්වේ දුරින් හිඳගෙන

මින් සොයා පින් පුරන

රංචුවට ට්‍රෝලර

ලං වීම තුන් හිතකවත් වෙද

මුර සංචාරය කරන බෝට්ටුව නම්

ඉඳහිට එන

බලා අතගා

හිඳීදැයි සැක හැර

අඩි කීපයක් වැල්ලේ ඔබා යන

වසරකින් පායන

දෙදිනක් කෙරේ පෙම් බැඳ

උන් තබා යන අඩි

ලයේ සඟවාගෙන

වැලි පිරෙන්නට නොදී

තවත් වසකුත් රකින

තනිකම මෙයය නොම දැන

ලතවෙන

නොපෙනෙන ඉමක

උන්

ඈ අයිති කරගන්න

නඩු කියන

ඈ දැකගන්න

නම් නොම එන

බඳ පුරා ඔරු

දරුවන්ට නිරතුරු

මසු පුරා පාරමී දම් පිරු

සුරුවමයි ඔහු

දූපතක් වුව

ගැහැනියක් බව 

ගණනකට නොම ගෙන

 අල්තාරයට පිටදී

අන්තෝනි මුනිඳුද

ඔහේ මහ බර කල්පනාවක

එනව නේ මගෙ පෝරු නැකතට

කල්පෙටත් දෙදොහකට පස්සේ

ඈව හම්බුනෙ

මගුලට බුලත් දෙන්න ගිය දවසේ

ඒ දවස්වල පැනල යද්දී

ඈට තිබ්බා

ස්ටිකර් මිටි දෙක තුනක්

උඹට වැඩියෙන් හොයල ඇති මම

ඒත් 

හම්බුනේ නැහැ තවත් 

සනුහරේ ගෑවුනු දැලී

ඇගෙ අතේ නම් ගෑවී නැතී

ලිපට නම් ඉනු කඳුලැලී

දැලි වී නොවී පිටවෙන්නැතී

එකුන් තිස් වූ වයසට

විඳපු විඳවපු හැටියට

ජීවිතේ නම් කවි ලියා ගොස්

අගමුලක් නැති එළිවැටක් නැති

ඇගේ ඇඟ සම හරහට

එනසල් ගාල් කන්දේ

ඉස්සර

උඩහට දුව දුවා

වසාවාසී ඇහිලුවාහේ

වීරිය වරින් වර

උපදවාගත්තාද අක්කේ

හැමදාම එකවගේ තඹ පාට බළල් ඇස් අග

ඉස්සරට වඩා අවපාට ඇහි පිල්ලමක් උඩ

නෑහෙන්න ඉකිගහන කඳුලු කැටයක උව

පුංචි ආඩම්බරයකුත් නැතුවමත් නොව

පඩිපෙලක පිළිවෙලට

වගෙයි ලී බෝනික්කියෝ තුන්දෙන

මැද නුඹත් උනි ඔහේ සතුටින

සත පහේ දූපතක විලසින

" පවුලෙ පලවෙනි මංගල්ලෙනේ "

කියා උඹ ගිලගත්ත හීනේ

හැඟුම් නිර්නාමිකව උතුරන

හදවතට ඇබයක් වෙලා වද 

පරපුරේ දස මාර රඟ මැද

වීරියේ මල් පෙති ඉහින්නට

දරු තුන් දෙනත් අරගෙන

එනව නේ මගෙ පෝරු නැකතට

විස මධු

දෂ්ට නොකරන්න පෙම්වත

නිකරුනේ ඔතරම්

ඉතිරි කරගන්න මටත්

විස බිංදුවක් මනරම්

නිර්වින්දනය වී මියැදෙන්න

මමයි සූදානම්

මුල්

දමා යා යුතුය

මහ නගර 

මිනිසාට මිනිසා ලං කරන

හඹා යායුතුය 

වන පියස් තණ පළස්

මුල් පොකුරු පොට්ටනි රැගෙන

හොඳම තැන මුල් අදින

අත්තම්මා

දරු මුණුබුරන් සුරතල්

කෙලි කවටකම් අතර

පෑනේ මිතුරු පෙම්වත

එවූ ඉපැරණි සිතුවමටද

ඇතැම් හවසක

හදේ ඉඩදෙන

ලොකු හාමුදුරුවෝ

කලබලෙන් දිවූ 

ලොකු හාමුදුරුවෝ

අඩවන් දොර

තදින් අල්ලාගත්හ

සුළඟට එදිරිව

ඉර්තු

අපිත් බෙදාගමු

වසන්තය සිසිරය ලෙස

කාලය

වසරක් දිග වැඩි නැත්ද

එතකොට එක ඉර්තුවක් සතුටෙන්

තව ඉර්තුවක් දුකකින්

ඉර්තුවක් මැදහත් සිතින්

හරි හරි තව එකක් ප්‍රේමෙන්

පීලි පැනීම

රේල් පීලි තැලෙයි තැලෙයි

ඉර එළියට දිසෙයි දිසෙයි

හෙමිහිට ඉදිමෙයි ඇකිලෙයි

ඒත් පේළියටම හිඳියි

ඇණ ටිකකුත් නැතුව නොවෙයි

ආහ් සිල්පරනුත් ඇතිමයි

ඒත් උවමනාව නැතුව 

ඔය විදිහට ඉනු බැරිමයි

ඉඳහිටලා දවසක එන

එක බේබදු කෝච්චියක්

වෙරිමතේම පෙරලුනාම

" ආං පීලි පැන්න" කියයි 

කළල දිය බැලුම

බොහෝ කලියෙන් කිරිවරා

සෙනේ පිට කර ගත නොහී

සසර දික් කර ගනිති මවුවරු

පුතුන් ගැවසෙන පොළෝ තලයම

කළල දිය බැලුමය සිතා

උන්ට නං දුප් බල්ලා

වහංවීයන්

සැහැසි කබරාගෙන්

වගුර පැත්තට

නොයා ඉන්නට හිත හදාගං

එයාගේ

දහ අවුරුද්දෙ දානේ

වඩම්මල දීගන්න හැකි නං

ඒත් කෝ කවුරුත්

උඹයි මමමයි විතරමනෙ දැන්

රැලේ හෙම නොගිහින්

ගෙයි ගෙවලයෙක් වාගේ

ඔහොම ඉන්නේ කොහොමද

බැඳල තිබ්බත් මේස කකුලට

" අමාරුයි දැන් මගේ වයසට "

කෙඳිරිලි බිරිල්ලෙන් කීවද

අපිම අපිටම කියාගනු හැර

ඔව්නෙ අවුරුදු දහතුනක් නෙව

නපුරු වේවිද කරුමය

යටවෙලා අපි ගිල දමන්නට

ඉණක් උසටම ලං වෙන

කැළෑ තණ ගොල්ලෙන්

නොපිළිසින්දද මා ගැබ

පෙකනිවැලකින් යා වෙලා වද

වඳියකව අම්මා කෙනෙකු කල

උඹ.....