පහසු නෑ සොඳුරිය
සියලු භග්න ඉච්චා
සංතාප
දෝමනස්ස
ආදර දෙබස්
මෘදු වූ ඇවිටිලි දැවටිලි
එකම එක වචනෙකට
ලඝු කොට
"කෑවාද? " යි
ඇසීම

ඉඳහිට කඳු වෙත්

පසු කර ගිය ගඟ

නිදුකින් සයුරත 

සිඹීද ලතැවෙන

ගඟට හොරා

මේකුලක මුවාවෙන්

දෑසග දැහැනක 

සතපා සැනහෙන

ගල්පර මතුයේ

හැපි හැපි විසිවෙන

ගඟට රිදේදැයි 

රහසින් වැලපෙන

ගව් සිය දුර සිට

දෑසග කඳුලකි

කිසිත් නූන සේ

නලෙකට මුමුණන

පිපී ඇති රොබරෝසියා

ගලහ පාරේ තැන තැන

තුටු පහටු සැනසිල්ලක

දුටුවෙ නැති මුත් දන්නවා මම

හරියටම ඔබ වාගෙම

එහෙමමත් දවසක

කලාතුරකින් හවසක
අකුල් මං කටු හැර
බෙහෙත් වැල් මුල් හාරා
වලාකුලු ගිරි හිමේ පීරන
නාඳුනන්නියකට අහුවෙන ලෙස
වන ගුල්ම මැද
ගිලුණු දොරුවක
ගැඹුරු කදුරක
මා දෝමනස්සයන්
සඟවා තබමි

ඔවි
නුඹ ලිහිණි අක්කේ යැයි හඬතැලිය යුතු නැත
කවුරු හෝ පැමිණීමමත් ඇති
අහන්, ආ ගමනම ගියත් ඇති

සියලු මාර්ග ඵල 

දිග්විජය කල පසු

ඒ ඉසිවරු

වැඩ උන් ගඳකුටිය

අමදිති

හැමදාම මෙන්

අතුනොගා ඉතිරි කල

රොඩු බොඩු සම්භවේ

දුහුවිලි පමණක්

හැඬූ කඳුලෙනි

හැමදාම

අතු ගෑවී යනසොවින්

ඇල්මෙන් කුමන පල

පැල්මකි ගැඹුරු හද

හැල්මෙන් මිදෙන'තර

බැල්මෙන් විඳිනු හැර

ඉති දෙකක පිපි

මල් දෙකක් බව

දැන දැනම උහු

දඟ සුලං රොල්ලක

නැලවුනා

නොකල්හී හැමු

අවසාන ප්‍රේමය

අවසානයේ
දෙවියන්
මා වෙනුවෙන්ම වූ ප්‍රේමය
අඹා හමාර කොට තිබුණි.

සෙනෙහස සොයා ගිය මග කෙලවර
හැල්මේ දිවුම අවසන
ඉසිඹු සුසුමක
අවසරය ගමි.

මා දුටුවන නෙත් අගින්
නිනව්නැතිවම
උතුරන
ප්‍රේමය,

දෙනෝදහසක් මැද උව
නොපැකිලිව හාදු දෙන
ප්‍රේමය,

එසැනක ඉඟියකින්
හිස මද මුදු සරින්
ඇඟිලි තුඩු මත සතප්පන
ප්‍රේමය,

මගේ බොරු හැඬුමට
කෝකටත් රිදුනාදැයි
විපිලිසර වෙන
ප්‍රේමය,

පරෙස්සම් සහගතව
මා සොයාවිත් තිබුනි.

ඉතින් සුහදිනි,
අප ඉනික්බිත්තේ ඇති
ජීවිතය කෙබඳුදැයි
විටින් විට
බිය ගනී මා සිත.

ඒත් මේ තත්පරයෙ
තාවර වෙවී නුඹ අස
ප්‍රේමයෙන් මුසපත් වනු මිස
කවර නම් අන් සැපතක්
වේවිදැයි මේදියත මාහට.

මැඩම් ටුසෝඩ් කලාගාරයේදීය

ඉරිදාට

බස් එකේ දුර යන දාට 

විතරක්

මෘදුම කිරි කිරියකින්

හරිමි 

ආගාරයේ දොරපලු

මා තනිව ආ බව දතත්

සීරුවෙන් අඩි තැබෙනවා

පණ පිහිටුවාවී බියෙන්

මතකයේ නිදි කුමරියන්

කාලයත් ප්‍රේමයත් උණු කොට

සීරුවෙන් ඇඹුණූ

අපේ ඉටි පිලිරූ

තෘණ තලා මත

ගං ඉවුරු මත

හාදු ආලිංගනාරූඪව

වැතිරගෙන සොඳුරූ

පසු කරමි එක අසුරූ

හැම දාම 

මම වාඩිවෙන තැන

කවුරු හෝ හිඳ නැගිට ගිය බව

පිණි මැකුණු

තණ පතක් පැවසී

විපිළිසර විමි

ඔත්තුවෙන් ලද

කවුරු නම් ආවාද ප්‍රේමිය

අපිම විතරක් පාර දැන උන්

අතීතේ මේ වංකගිරියට

ආදරේ පිස්සුවක්

පෙති කැපුනු ඉරු කිරණ තණ පලස් සිඹිනකොට

ඒ දිගේ ලදල්ලක් සේ සිතැඟි එතෙනකොට

හැන්දෑව බීරිමෙන් ආතුරව පෙඟෙනකොට

ආදරේ පිස්සුවක් නොවුනොත් තමයි පුදුම