පුතා තව නුඹ

යදැල් ඇස් අතරින් රුවා හිත
පිසින්නට නෙතගේ මිදුනු දුක
හොවා උකුලේ මුදා සීතෙන්
කවි නැතද නලවාලමී

රෑට කලුවර යකුට බයවී
දෙපය එල්ලී ඉකිගැසූ නුඹ
මළ පුඩුව අස නිසල වූයේ
මක් නිසාදැයි නොදනිමී

මා ළමැද කිරි සිතුම් ඇඳලූ
සිනිඳු මොළකැටි සුදු දෑල්ලට
අන් සුසුම් උදුරා දමන්නට
හැකි උනාදැයි නොදනිමී                                                                                
                                                                               
                                                                                             
                                                                                     
                                                             

අනිමිස

කිකලෙකවත් නොලද
සව් ලෝ රස පවස
දනවාලූ නුඹට....


ඒ රස හංගවා
දිවි තුරේ මී බඳින
විතම වී දෝත් මත
වඩම්මාලූ නුඹට....




'ජීවිතය' වරක් නොව
සහස් වර තෙපලමිය
මේ වදන් අනිමිසය
ආල පුදසුන් මතුය....                                                      
                                                         
                                  

සැවොම එක්වෙමු

ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමේ සිට
මේක උන්ගේ ප්ලෑනකී
අපේ රට පහලට දමන්නට
අටවාපු මර උගුලකී


වෙනද හරියට බක් මහේ මැද
මියුරු නද දුන් රජ කොහා
දුරුත්තේ රෑ දෙගොඩහරියේ
ඉඳන් මරහඬතලනවා


වෙනද අපි කෝ කෝ කොහෝ
කියපුවම ලෙංගතුකමින්
දුන්න පිළිතුර නම් නොවේ අද
දෙන්නෙ මේ හොරිකඩ කොහා


අවුරුද්දෙ සංකේතය
සිංහලේ අභිමානය
වට්ටවා අප භංග කෙරුමේ
'රෝ' කුමන්ත්‍රණයකි මෙය




අපේ සංස්කෘතිය විනාශ කිරීමේ ඉන්දියානු කුමන්ත්‍රණයට ඔබත් විරුද්ධ නම් මෙය SHARE  කරන්න.            
                                                                                           
                                                                         

මතක් උනා මතක් උනා

අපිට මතක් උනා

පොටෝ ගන්න...

සූම් කර කර

පොටෝ ගන්න...

අපිට මතක් උනා

පලු යනකං බනින්න...

කාලකන්නි කොටි හැත්තට

මේ කොරාපු අපරාදෙට...

අපිට මතක් උනා

පින් අනුමෝදන් කරන්න...

අපේ රජතුමාට

සාමෙ වැඩැම්මෙවුවට...

අපිට අමතක උනා

නිකමට අහන්න

තිබාසෙට බීගන්න

කොයින්දැයි වතුර උඹලට

                                                                                                                                                                     

                                                                                                

වෙඩි තියපන් ගෲෂා

නිමිත්ත :- ගුරුවරියට පාසලේදීම වෙඩි තැබූ පෙම්වතා ඒ අවියෙන්ම සිය දිවි හානි කරගනී.

නුඹට උනත්
අද අමතක වෙන්න තිබ්බ
නුඹම හැරුනු තැනින් හැරෙන්න...
නිරාමිසව
ආදරේ අතාරින්න....
යන්න දීල ආදරේ කරන්න...
මෝහිනීගෙ රෙද්ද හදන
ඕලාරික ෂයිලොක්ලා
උඹට උනත් විස පොවාවි,
ආදරේට වෙඩි තියලා
කොකත් නුඹම ගස්සගන්න....                                                      
                                                                                                                                               
                                                                                                                                     

මාත් තරුවක් තමා

මගේ දුක හඳට කියන්න
යවාපු පණිවිඩකාර තරුව
ආං අහසෙ හරි මැද්දෙ
තනියම ජෝඩු දාන උජාරුව

මාත් තරුවක් තමා
උඹට දුර නොපෙනුනාට
තැපැල්කාරය එක්ක හාද උනාට
ලියුමත් මගේ මුද්දරෙත් මගේ
                                                                                   

ගිනිගන්නට පෙර

හිරුට සිඹින්නට අහසේ කෙලවර

ඉවර නොමැති දිය කැඩපත් මුහුණේ

ගිනිගන්නට පෙර නුඹ ගැන මතකය

රළක් නැගේ මා අහසට ඔසවන

පුලින මැදුරු සමතල වී විසුලේ

රහස් ඇසූ සෙනෙහස් වෙරළේ

මතක අහුරු අඩි ගනිමු දිනෙක අපි

තිතක් නොලද අප පෙම් ගීයේ

සදාතනික පෙම් දිය කඳ ගැඹුරේ

මතුවෙන දවසක වෙරළ කොනේ

මුතු බෙලි පියනක නිදන්ව ඉනු ඇති

නො එන දිනෙක විවරව ආයේ

ගොලු හදවත

බෙරු ගස් ගාල් අස්සේ
තන මත්තක් දියේ එරෙමින්
සොවින් නරඹනු දුටිම්
සිහින ගිජිඳුගෙ ආලවට්ටම්


කිමිද විල්ලුව දියේ
හැංගුනු නුඹ බලන්නට
සොඬ පමණකිය දිය මත
නුදුටුව බවට සැක නැත


ඉර ගිනිගත්ත කාලේ
වළවේ වැලි තලාවේ
නුඹ තෙමන්නට මඩ ගොහොරු
ඉඹේ මැවුනා යැයි සිතුවාද


මඩ දිය බිඳිති ඉසිමින්
මා ඩා බිඳු වැස්සේ
පෑ නිය රිදුම් දෙද්දී
නුඹ නම් නොවේ හිටියේ


ඕලු වැල් හොඬගෙන
ඔහු මග නගා පා පොඩි
මගක ඉකිබිඳි නුඹ
හැරුනාද හැඬුවා මිසක


හඳවල් හත අටක දුර
ගිනි බිඳුනාය එක්පය
ගිජිඳියෙ මා සිහින රුව
නුඹත් රැල හා පැන්නෙ ගං දිය


ගාටා ගවුගණන්
අද වණ පයද කොරයෙන්
මාවත් දෑලවර
යනෙන මනුදන කෙරේ සිඟමන්


ඉඳහිට කුණුවලට
එති යති ගැහැණු එක දෙක
උන්හැඩ රූ අතර
උඹේ කන්පට තව සොයමි මම


තාමත් ඉර නගිනවා
හීනය පණ ගැහෙනවා
අප හොඬ වෙලෙන දවසක්
ඒවි යැයි හෙට වලව ඉවුරට


             -බුන්දල සුගත්-

ඕනෑ මට..

ඉර මැරිලා පාවෙනකොට

හිම කපාන කෝච්චි ගිය

රේල්පාරෙ ඈතින් එන

සමිසෙන් නද විඳ විඳ

තනි පිල්ලෙ ඇවිදින්නට

ආසයි මට...

සරත් කාලෙ මොමිජි හෙවනෙ

දේදුනු ඇතිරිලි පොරෝන

රෑ අහසේ තතාමියේ

හොඳම තැනක තරු වියන්න

ආසයි මට...

හෑල්ලුවට බුබුලු දාන

උණුදිය පොකුණත අයිනේ

ඔබි පටියට වැටෙන්න ඇර

ලැම වෙහෙසත් වත පියරුත්

දියකරලා පා කරන්න

ආසයි මට ආසයි මට....

බෙලි මිරිකපු කාකු රැලත්

හූ කියනා මූදු අඬත්

කවුලු දොරින් එන බිල්ඩිං

හා හූ දෙන නාකි එවුන්

එපා වෙලා දැන්නං මට

ඕනෑ........

 ගේෂාවක් වන්නට

විසාලා වෙරළේ හිඳ...

පෑළ දිග අහසට
තාම අඬදෙන වැල්ලට
අමතකය උඹ ගැන
වැල්ලෙ හිනැහුනු උඹ ගැන

කරිජ්ජට ඇඹරුණ
කරටි පොල් අතු යට ඉඳ
එබේවිය හිත හිත
වෙරළ ගංබද පීරුමුත් හිත

පොඩිකමට පැනගෙන
මළුවෙ බෝපත් ඇහිලුව
උර උතුරු සළුපොට
වහං කරගෙන ගියා ඇස්පිට

මගේ සුදු පුතු පැටි
ආවදැයි හැමදාම කොනහන
අම්මට දෙන්න උත්තර
මූදු රැල්ලක එවාපන් මට

මේ මූදු සෝනේ
මැද කොතයි දේවාල දූවේ
උඹ ඇඳපු ඉරි කොයි
තාම මං හොයනවා වැල්ලේ