සඳෙක මහා වැව්කම්

එක වැහි කෝඩෙට

උතුරා යන්නට

බලා හිඳින්නෙමි මම්

එක අව් රැල්ලට

ඉරී තැලෙන්නට

අසරණ වූදා මම්

ඔබගේ තෙපුලෙන්

සිහි එලවාගමි

සඳෙක මහා වැව්කම්

දියවර මුදනට

සිත් හෝදිසියට

වාන් දමා සැනසෙම්

මා මැරෙන හොඳම තැන

උපන්නේ කොයිබින්ද

අමතකව ගිය හිතක

පාවෙනව ඇර දුරක

අරමුණක් තිබුනෙහිද

හමායනවිට අහක

දුර කියා හිතු දුරක

නොකමැතිය නවතින්න

නන් සුවඳ මුහුම් කොට

සකිය මා පෙර භවය

සුළඟක්ය ටක්කෙටම

මැරුණමත් නලෙක් මිස

අන් පණක් මට කොහිද

භවයක්ම සොයාගොස්

තෝරාපු හොඳම තැන

මම මැරී ඇද වැටෙමි

පතා මද මුදු ඉසිඹු

සුළි සුළං පැල නොවන

මා මැරෙන හරිම තැන

දැන උන්නු හැම ඇවිත්

බුම්මාන සේ ඉන්න

නොසොයන්න පොළව යට

සකිය මා එහි නොමැත

බර සුසුම් ලිහා දා

මා දුරක් ගොස් ඇතිය

පොලොවෙන් අහසට

බිත්ති පාදම් මත නැගූ

ඔබේ ලෝකය බිඳ වැටී

වළපිනා හඬ මට ඇසේ

ඉතින් අහසේ මා තැනූ

සිහින කූඩාරම මගෙයි

මහපොලව මත නොම රඳයි

එන්න පාරක් සොයාගත්තොත්

කූඩාරමට ඔබ වැඩි නොවෙයි

ඈ සහ මුනිඳු

උතුරුදිග ලුණු දිය තලාවේ

ඉහළට මදක්

ඇස් උස්සා බලන

දූවකි හෙමින

කවුරු හෝ එන

පිළිගත යුතුය අදිටනින

වෙලී එකිනෙක

වැලිත් බිම්තඹුරුත්

ඉඩ ලද විටක ලතවන

අතරතුර ඉරු තාප උරමින

එකලාව

අයාගත් දෑසින

තුන්සිය හැටපස් දවස

ගව්වේ දුරින් හිඳගෙන

මින් සොයා පින් පුරන

රංචුවට ට්‍රෝලර

ලං වීම තුන් හිතකවත් වෙද

මුර සංචාරය කරන බෝට්ටුව නම්

ඉඳහිට එන

බලා අතගා

හිඳීදැයි සැක හැර

අඩි කීපයක් වැල්ලේ ඔබා යන

වසරකින් පායන

දෙදිනක් කෙරේ පෙම් බැඳ

උන් තබා යන අඩි

ලයේ සඟවාගෙන

වැලි පිරෙන්නට නොදී

තවත් වසකුත් රකින

තනිකම මෙයය නොම දැන

ලතවෙන

නොපෙනෙන ඉමක

උන්

ඈ අයිති කරගන්න

නඩු කියන

ඈ දැකගන්න

නම් නොම එන

බඳ පුරා ඔරු

දරුවන්ට නිරතුරු

මසු පුරා පාරමී දම් පිරු

සුරුවමයි ඔහු

දූපතක් වුව

ගැහැනියක් බව 

ගණනකට නොම ගෙන

 අල්තාරයට පිටදී

අන්තෝනි මුනිඳුද

ඔහේ මහ බර කල්පනාවක

එනව නේ මගෙ පෝරු නැකතට

කල්පෙටත් දෙදොහකට පස්සේ

ඈව හම්බුනෙ

මගුලට බුලත් දෙන්න ගිය දවසේ

ඒ දවස්වල පැනල යද්දී

ඈට තිබ්බා

ස්ටිකර් මිටි දෙක තුනක්

උඹට වැඩියෙන් හොයල ඇති මම

ඒත් 

හම්බුනේ නැහැ තවත් 

සනුහරේ ගෑවුනු දැලී

ඇගෙ අතේ නම් ගෑවී නැතී

ලිපට නම් ඉනු කඳුලැලී

දැලි වී නොවී පිටවෙන්නැතී

එකුන් තිස් වූ වයසට

විඳපු විඳවපු හැටියට

ජීවිතේ නම් කවි ලියා ගොස්

අගමුලක් නැති එළිවැටක් නැති

ඇගේ ඇඟ සම හරහට

එනසල් ගාල් කන්දේ

ඉස්සර

උඩහට දුව දුවා

වසාවාසී ඇහිලුවාහේ

වීරිය වරින් වර

උපදවාගත්තාද අක්කේ

හැමදාම එකවගේ තඹ පාට බළල් ඇස් අග

ඉස්සරට වඩා අවපාට ඇහි පිල්ලමක් උඩ

නෑහෙන්න ඉකිගහන කඳුලු කැටයක උව

පුංචි ආඩම්බරයකුත් නැතුවමත් නොව

පඩිපෙලක පිළිවෙලට

වගෙයි ලී බෝනික්කියෝ තුන්දෙන

මැද නුඹත් උනි ඔහේ සතුටින

සත පහේ දූපතක විලසින

" පවුලෙ පලවෙනි මංගල්ලෙනේ "

කියා උඹ ගිලගත්ත හීනේ

හැඟුම් නිර්නාමිකව උතුරන

හදවතට ඇබයක් වෙලා වද 

පරපුරේ දස මාර රඟ මැද

වීරියේ මල් පෙති ඉහින්නට

දරු තුන් දෙනත් අරගෙන

එනව නේ මගෙ පෝරු නැකතට

විස මධු

දෂ්ට නොකරන්න පෙම්වත

නිකරුනේ ඔතරම්

ඉතිරි කරගන්න මටත්

විස බිංදුවක් මනරම්

නිර්වින්දනය වී මියැදෙන්න

මමයි සූදානම්

මුල්

දමා යා යුතුය

මහ නගර 

මිනිසාට මිනිසා ලං කරන

හඹා යායුතුය 

වන පියස් තණ පළස්

මුල් පොකුරු පොට්ටනි රැගෙන

හොඳම තැන මුල් අදින

අත්තම්මා

දරු මුණුබුරන් සුරතල්

කෙලි කවටකම් අතර

පෑනේ මිතුරු පෙම්වත

එවූ ඉපැරණි සිතුවමටද

ඇතැම් හවසක

හදේ ඉඩදෙන

ලොකු හාමුදුරුවෝ

කලබලෙන් දිවූ 

ලොකු හාමුදුරුවෝ

අඩවන් දොර

තදින් අල්ලාගත්හ

සුළඟට එදිරිව

ඉර්තු

අපිත් බෙදාගමු

වසන්තය සිසිරය ලෙස

කාලය

වසරක් දිග වැඩි නැත්ද

එතකොට එක ඉර්තුවක් සතුටෙන්

තව ඉර්තුවක් දුකකින්

ඉර්තුවක් මැදහත් සිතින්

හරි හරි තව එකක් ප්‍රේමෙන්