නුඹ

නේන දිනෙක.....

ඉර හඳ යට.....

තනි මකාවි.....

අපේ මතක.....

No Parking

හිතේ ඉඩ නෑ කියල

                      පෙනි පෙනිත්

park කරල

                     යන්න යනව

අන්තිමේ

      දඩ ගෙවන්නත් ඕනෙ මම....

මම කන්නන්

පොඩි බේබි බැටිංමයි

හැමදාම මං තමා

කාණුවේ රිංගුවේ

බෝලෙ යන යන සැරේ

ලැයිං කොන පිට්ටනියෙ

වත්තෙ සෙට් එක මැද්දෙ

හයේ ෂොට් සෙන්චරිස්

දාපු කන්නන් මමයි

කෝ ඉතින් පොඩි බේබි

ස්ටම්ප් තුන ගැලවුනත්

අවුට් එක දෙන් නෑනෙ

                                                         

සන්තුස්සකෝච සුභරෝච

එක නමක් ගොකරැල්ලෙ

අනික් නම කැස්බෑවෙ

වෙලාවට මගෙ ගාව

පහලොවක්වත් තිබ්බෙ

තමුසෙලගෙ ඇබිච්චං

නෙස්ටමෝල් පැකට් එක

විකුණගෙන කන්නවත්

පුලුවන්ද හිතනවකො

එන්ජින් ඩ්‍රයිවර් සහ සැමියා

හෝන් පාරට

හුඟක් ගෑනු හැරුනට

මේකි නෙවෙයි හෙලවුනේවත්

වෙනදත් රන්ඩු උනාම

පනිනව කියනව

ඒත් අද? 

ඈ වළප

අම්මේ.....

උඹවත් කියාපන්කො

මේ අලුගෝසුවන්ට..

මම කිරි පොවන්න දන්නව කියල..

උඹයි අප්පයි කැලේ දර කඩද්දි

නංගිට කිරි පෙව්වෙ

මමයි කියල..

කලාපෙට රෑ උනාවේ ...

නමට නිදහස් කලාපේ

ගෙස්ට් හවුස් කුටි ජනේලෙන්

රලට ඉහලින් නිවී දැල්වෙන

අහස් යන්තර කුරුල්ලෝ

 

නයිට් ෂිෆ්ට් එක යකාටයි

ආටා මල්ලිට දෙසීයයි

වලලු ගැහිලා කලින් ජංගිය

එබුනෙ දොර කොන එතීලයි

බාගදා ඉඳහිට උනත්

වජිරනාතට වැඳ වැටී

මේ බිත්ති මැද ගෑණියෙක් උනු

දාට හිත යනවා ඇතී

එදා හිට අද වනතුරා

ප්ලේන් බෑවා නැග ගියා

ගිමන් හල බිමකුලිය ගන්නා

එයා පෝට් එක මම උනා

හැලි බඩට මුගෙ මිරිකිලා

දාහ මදි හිත කියනවා

හතර පාරේ ගමට බස් එක

දැකල තාමත් ඇඬෙනවා

කල්වාරියේදී

හදවත් කුරුසියේ

ප්‍රේමය ඇණ ගැසූ

නුඹ වෙනුවෙන් 

මතු භවයෙක හෝ

උත්ථානය ලබමි මා

සිහින රඟමඩලේ

ගිලී ගොම්මන නුහුරු නිම්නය අඳුරු සළු පිලි පොරවලා

නැගී පතුලෙන් එබී පඩි නැග සමනලුන් යති පියඹලා

උනයි මිහිදුම,තුරග සෙවනැලි අඳී පොලවේ රූ රටා

උනා හීතල වලේ ගැට්ටේ වකුටු වී ඉමි දුර බලා

ඈත කොන හිඳ ආල සිත්තම් අඳින යුවලකි හිතුමතේ

අඳුරු තිර පට මෑත් කර හිත එබෙයි උන් වෙත හිතුමතේ

අසුරු සැන සඳ,"පවුරු" පැනවිත් නේක අබරණ යුතු ගතේ

කුමරි මනමේ වලේ පතුලේ තනිව රඟ දී හිනැහෙතේ

පය එතුනු පෑ මිණි සලඹ නද මා සවන් ඇලලූ ලෙසේ

ඈ තබන අඩි එකක් ගානේ හිතේ ලූ පෙම දුල ලෙසේ

ලාලසා වැසි නෙරිය හැංගූ හවඩි පොට විසිවිය මෙසේ

මා දෙපා අස හඬ නගා නිසසල උනා ඇගේ වත ලෙසේ

ලවන් නොම තෙපලූ නමුත් එය ගෙන දියන් බස ඇස් කොනේ

හැඩ නැතද පෙම අගමිණයි කිරුලේ,දරා මනමේ මෙනේ

දෝත ගෙන හවඩිය රිදී ඈ පලඳවන්නට පිය මැනේ

ඈ නොවේ මා වෙත බලා තුති කැන් සිනා පිදුවේ අනේ

ඈ නුවන් වෙනතක තැවෙයි මෙන සෙවූ කිම ඔහු පමා

ඈ දෙපා මුල ගිලිහි සිත් මල නුවුමනා ලෙස හැර දමා

වැදි රජෙක් තව ආ නොආ බව නොපිලිවිස හඬ ගා මෙමා

තව නොඉඳ මා ගෙල සිඳින් මේ කඩු තුඩග සැපයකි අමා

මියෙනු පලමුව හීන නලුවෙන් අවදි විමි මොරගා මෙමා

මුමුණ මුමුනා යුවල පඩි නැග වලට සමුදී පා නගා

ඈ මැදුර පහනින් එකින් එක එලි නැගෙන සඳ රැය මකා

දිනක මතුයේ අඳුරු වල මැද මියෙන මනමේ විය මෙමා 

මෙරු

පියාඹන'යුරු

තටු තියෙන තුරු

මෙරු තමා මෙරු

වැළඳ සැන මරු

මෙරු තමා මරු