මහල්ලෙක් විය හැක

නැලවෙන පාලමෙහි යට

කල්පනාවෙනි මහවැලිය තව

ඈ නෙලූ මල් ගෙන ගිය

වීසි කළ ගල් තුරුලෙ රැකගෙන

ඉස්සර වගේ දවසක

ගංදිය දෙබෑ කරගෙන

අත්ලේ මතක වජ්‍රය

හොවා ගත් කිඳුරියක එනතුරු

තැවෙන වියපත් නෙතකි අනිමිස

මලක්

මලක් නටුවෙන් හැරී
මලසුන'ග බවුනෙහි ගැලී
එතිර සිත නොම දැනී
තවම බිඟු සකි බමයි සැරහී

අහස සඳ හා තරුව

අහස රෑ අඳුරේ

සඳ පුරා දුලලන සේ

එලි සිහිල යස සේ

නුඹ විදින අද දවසේ

සඳට පෙර පිපුනූ

නුඹ අහස් සිත ඇඳුනූ

රහස් පෙම් මිමිනූ

නිවි නිවී යලි දිලුනූ

අහස සඳ වැළඳ

උන් අයුරු දැක මහද

තරු පැතුම් නොම පැරද

ඉමි අහස් කොන උවද

අහස් ලඳ කොමලී

සඳ උවද නෙත නොගැලී

අමාවක දවසක්

නේ යැයි සිතනු බොලඳී

නුඹ දකීදැයි නොදනී

තරු එදාටත් තිබෙතී

සඳ තරම් එලි නැතිදූ

තරු සදාකල් පවතී

ත්‍රිමා

ඉදින් නුඹ ගිය මග
ඇවිරුණා උස තණපත්
යා නොහෙන තරමට
මග අතිර වන විලසට

නැවී ගිය තෘණපත්
හිස යොමන අයුරට
තිබිය යුතු ඒ මග තව
කියා ඔවදන් දෙන මෙනි

සොහෝයුර ඉනු මැන
අපේ සෙවනැලි ඉද්දර
නුඹ පියෙන් ඉපැදුනු
පියුම් පිට අප රැගෙන යන්නට

අතරමඟදි

පෙර දොඩමලු උන කොරිඩෝ පෙත්වල

ඉඳහිට අප මුණ ගැහෙනු ඇතී

ඈතින් දුටුවන දෑස බිමට බර

නුඹ මා පසුකර ඇදෙනු ඇතී

අපේ ලෝකවල අපි රජ උන මුත්

ඒ මොහොතේ හිත් එකට හැපී

මතකයෙ ගිනිගල් එකිනෙක ඇතිලී

සිහින පුපුරු ගිනි නැගෙනු ඇතී

සදිසි

සිදු සදිසි

නුබ සදිසි

පර්යාය පද කුමට...

නුඹ සදිසි

සෙනෙහසක්

තිබියදී මගෙ ලොවට...

අප කී දේද කල දේද

සිතා උන් හැමදේද

අකුරක් නෑර ලියවෙන

පොතක් තිබෙනා යැයි

නොදැන මෙපමණ කලක් උන්නෙද

ඒ ලොග් පොත තියෙන

තෙත ගල් ගුහාවට

අද මට 

යන්න ලැබුනා අහම්බෙන් මෙන

අසල්වැසි ජීවිත කතාවල

අමුතු තැන් මගෙ වගෙම තිබුනා

දවස ගෙවුනා අඳුර වැටුනා

ගොම්මනේ අන්තිම එළිය බිඳ

උදව්වෙන් මගෙ පිටුව මැකුවා

හ හා හිතුවද ඔබත් යන්නට

මගේ අඩි සලකුණුත් මැකුවා 

මායා මැතිනිය

මායා මැතිනියෙනි

බොන්සායි කල මැන

මාවත්

මේ කඳු අතර

හැමදාමත් වහින

දිය ගලන

දෙණි අතර

කාලය දියව

සමබිමේ ගලන අපූරුව

පිල්ලමකුදු නොහෙලා

බලා හිඳින්නට

පිටපත මගෙ නොවේ

බලා ඉන්නට නැතිමුත්

ප්‍රේක්ෂක කැළතක්

නොනැවතී රඟමි මම්

වළාකුළුවලටත් ඉහලින්

ගැලරියේ පුටු

හිස් නැතය අනුමානයෙන්

කොළඹ අහසට

සාපදී ඇතිමුත්
අතොරක් නැතිව
දුෂ්ටිය යැයි
පලමු මහලේ සිට

දුටිමි නුඹත්
පැලඳ උන් කඳු මිණි මෙවුළ
සත්වැනි මහලට
පිළිපන් සඳ

අපරිමිත නුඹ
බෙදා වෙන්කල
මෝහයට තව
සාප දුනි මම