ඉබ්බෙක්මි

දියෙන් එපිට වනපෙත ගිනිගෙන ඇත
කටුව යටට හිස පමණකි දියමත
අඩක් දැවුනු පත් දියට වැටෙන සඳ
මදක් දුමැති නල රැළිති හමනු වෙද

මගේ පොකුණු දිය තවදු බොරව නැත
දැවුනු වදුලු මත තණ පූදිනු ඇත
නොවෙද සිතූ මේ මහලු ඉදිබු තෙම
ගැඹුරු හුස්ම ගෙන පතුලට කිමිදෙත

පෙම්වත් වනරොද ඔහුගේ නම් වෙද

තණබිම් ඉද්දර

අහඹුව නැවතුනු

වන ගුල්මෙක අස

නැවතී හුන්නා

තුරුගොමු අතරින්

ලියවැල් නටමින්

වෙලේවි බඳ වට

හවසක ඇවිදින්

හිතමින් උන්නා

පතමින් උන්නා

අත් අල්ලාගෙන

යනතුරු කැන්දා

අහසට පෙමිනා

ඉහලට ඇදුනා

මිස තුරු අගිනා

බැල්මන් නොහුනා

දඩයක්කරුවෝ

දරමිටි කැපුවෝ

වනයට ඇදුනෝ

වනයෙන් මිදුනෝ

අදරැති සෙනෙහෙන්

මහකල් ගෙවුනා

කිකලෙක වනරොද 

ඉම නොම පරයා

හමරැළි වැටුනා

පස තෙත සිඳුනා

සුසුමෙන් සුසුමට

සෙවනැලි ඇරුනා

රංගය අවසන

බැරි පය ඔසවා

පෙම් බැඳි අරණට

යන්නට සිතුනා

පියවර සුඟකට

එපිටහ පැත්තේ

මතකය වහගෙන

මියැදී වැටුනා

වනයට රිදුනා

හුනිද නොඅඟවා

ඊයේ විලසම

ඉහලට වැඩුනා

දඩයක්කරුවෝ

දරමිටි කැපුවෝ

වනයට ඇදුනා

වනයෙන් මිදුනා

ගඟක වත

අනියම්ය ප්‍රේමය විටෙක

එකම උල්පත නොම සොයන්නට

බැතිමත්ය ප්‍රේමය

එකම ඌලක පැහැ සොයන්නට

විධිමත්ය ප්‍රේමය

හතර මායිම් පැන නොයන්නට

සිහිමදය ප්‍රේමය

විදුලි වැට උව ඉක්මවන්නට

පතිනිබර කදුරුද

පාමුලට යන ගැඹුරු දෙනිවල

ඉතා නිහඬව ගලා යනවා

කොයියම්ම අතුගඟක් අබිමුව

එහෙමමත් දවසක

දෙගම්මැදි බිම්වල

සරු පස පලා මතුවෙන

සුවඳ මල් පුසුඹට

දුවන හිතකට මදු තියමු තව ?

පාපොච්ඡාරණය

නේරංජන ඉවුර මෙපිට

අවසඟ වී  දෙපය බරින

ආපහු නුඹ වෙතින් හැරුන

රාත්‍රිය මතකද

දිය ඇති නැති ගං වැල්ලට

මෙපිටහ ගංබඩ ඉඳඟෙන

කෙළෙස් කදක් උර තියාන

සුබ ගමන්ය යැයි පතන්න

කුහක උනා මං

සියෙරාමෙස්ට්‍රාවේ

කඳු බෑවුම් ගානේ

පාරමිතාදම් පුරාපු

චේ දැකලා නැත

ස්වාර්ථය බිම පාගා

පාරක් පාරක් ගානේ

දහදියරට ලේ හරවන

උඹ දැකලා ඇත

අතීතකාමය

අතීතයට මුහුණලාන
ඇවිද යමි
පසුපසට...
ඉඳහිට හැරීබලමි
පෙරමං ලකුණු මතකෙන්

මා අන්ධයැයි
කිව නොහැක නුඹ හට

ජීවිතය හැමදාම තිබුනේ
පරණ පහුවුන මතක ගොන්නක
යන්න යන්නම
අතීතය බර වැඩිඋනා මිස
අනාගතයක්
නොපවතී ලොව

හිමි අහිමි

තහනම් සුළඟයි හමන්නේ

සිහිල ගත දැවටී...

හුස්මක අවසර නොදෙන්නී

සුවඳ පා දුවතී...

ලය දැදුරු නොම දන්නී...

ඔතරම් හිනා මල් කිමැයි

අද නුඹම විමසනු ඇතී...

හෙට නේන නුඹ සිහියේ හොවා

අද අඬන්නද හිතවතී...

දුක සතුට කර හිනැහෙමී...

කාලයම ඔච්චම් කෙරූ

ආලයන් ලොව පැවතුනී...

මේ ඇරඹුමද අවසනද නොවනා

බව නොදැන හිත බැඳී..

අද කාලයට ඔරවමී...

ප්‍රාදූර්භූත

වැහි අඳුරු හවසක
ඉදිමුනු පයද සහිතව
වාට්ටුව මුල්ලක
අහෝ හේ මට හමුවිය

විසුළු හැඩ කෙහෙ ඇති
කැපුම් කැළලින් විසුළැති
පොරවගත් සම ඇති
එහැම පරදන සිනා මුහුණැති

ඔසවා සරම ඉණටම
පෙන්වා නහර පිරි සම
බිඳකුදු නොදෙඩු මුව තම
රිදුම් සඟවා සිනාසුනු බැම

පෙයර් ක්‍රිෂ්ණන්මි
වන්දාරමුල්ලේ උනිමී
පොළොන්නරුවෙන් ආමී
අපහසුව මැද අසා ගතිමී

පය අහිමි වූ සඳ
මල් මදින්නේ කොහොමද
නැසුවේ මම වෙද
කවදනම් උඹ ගමට යනවද

දත් දෙමළ මද විය
ගම තතු අසාගන්නට
තනියෙන්ද මවු තව
ඔත්පළ ඈට කොහොමද

හිත කිනිති ගස්සන
පැනයත් අරන් පහුදින
ගිය නමුදු නුඹ වෙත
ඇඳ පමණි, නුඹ කෝ කොහෙක වෙද

ඉතින් මගෙ සොහොයුර
අපේ අප්පච්චී
වෙඩි තියව්වේ උඹටද
අපේ අප්පච්චිට
වෙඩි තියව්වේ උඹමද 

උඬඟු කවි

පෙම් කවියක් ඇඬුවාලු

දෙනියක් කෙලවර ගලමුදුනක් පිට

ඇද කරපු හින්දා

උඬඟු කවියක් එන අතරමග

හැමෝගෙම බඩ පිරුණු

රොමෑන්ටික හීන රටකට

තොලොංචි වෙයන් කිව්වාලු

                                                      දුක කියනවා ඇහුන මලකට

පළඟැටිච්චිය

නොකල්හි ළතැවෙන

තෘණපත් අතර සැඟවෙන

ළපැටි පළඟැටි තෙම

පිරිමදී තටු නුවුමනා ලෙස

එතණ බිස්සෙම අන් කොන

"අහා ඉමිහිරි සුගැයුම"

මුමුණමින පොඩි පළඟැටිච්චිය

දවස'රියි ඉන් දිරි ගෙන

අහෝ උන් පස් වනතුරු

මුණගැසුනු වග අසා නැත තව

   

මහල්ලෙක් විය හැක

නැලවෙන පාලමෙහි යට

කල්පනාවෙනි මහවැලිය තව

ඈ නෙලූ මල් ගෙන ගිය

වීසි කළ ගල් තුරුලෙ රැකගෙන

ඉස්සර වගේ දවසක

ගංදිය දෙබෑ කරගෙන

අත්ලේ මතක වජ්‍රය

හොවා ගත් කිඳුරියක එනතුරු

තැවෙන වියපත් නෙතකි අනිමිස