කාකි කමිසය පහසු නැහැ පුත

ඉර කර ඇරිය දවසක 

රාත්තිරි තුරුලට වැද

දියවෙවී ගන අඳුරට

හමු උනා නුඹ හා මම

ජීප් රිය හුනසුන යට

කබින් ඇලැවුනු දෑසින

එකුන් විසි වියෙදී

මරණයයි රමණය කලේ නුඹ

පුළුටු උඩු හුළඟේ

දෑඟිලි බැඳං එල්ලී

වියරුව නොහැඬුවේ ඇයි

මද මුදු සිනා අතහැර

සිය දහසක් කෙවෙනි

අතරින් නුඹය පළවෙනි

නික්මුම දැනී පෙනි පෙනි

පළා ගොස් නොම සැඟවුනි

දෙදොහක ඇවෑමෙන්

නුඹ හමුවීමි හැබැහින්

තැලී පොඩි උනු කෙටල ගාලක

මූනින් අතට පිම්බී

මටත් මරණය ඇවිල්ලා අද

උඹෙන් මහ කාලෙකින් පස්සට

ඉතින් කියපන් අතැර කිමිදුම

හිත නුහූලන මෙබැඳි බන්ධන

කාකි කමිසය පහසු නැහැ පුත

ළතෙත උර උර අවර පැහැ වෙන

මුදන අවසර නොලද කඳුලක

දැවෙන තැතනෙන ළසොව දැනුනෙද

බඹාට කෙටීම

අවිවාහක මහබඹෙක් විය

පසුවිපරම නොවැදගත්යැයි සිතූ

කෙටුවායින් පසුත්

තැවි තැවී

තව බොහෝකල් හුන්

නුඹ මම

නුබ 

ගැබ 

නැබ මත

ඔබ

මොබ 

යන නුඹ

නුඹ 

නැබ 

ගැබ මත

ඔබ 

මොබ 

යමි මම

පෙම්වත් මිණිබිරිය

සත්වසක් මුලුල්ලේ

බ්‍රහ්ම දණ්ඩණය ලද්දී

ගම ආවාය

සත්සයුරු මතින් පියඹා

තටුවෙන් වහන් උන්නත්

වළාකුලු සීතට ගුලි ගැහුනු

කිරිලි පුළුන් බෝලයක් හැලුවාය

බුම්මාන අහක බලා උන්

සීය තාත්තාගේ සරමේ ඔඩොක්කුවට

කාංසාවෙන් සිර කරං උන්

දුකටපත් ගර්වය

උණු වීය දිය වීය

පැටි කිරිල්ලීගෙ තොදොලට

ඉතින් ඉන් පසු

කැදලි මිදුලේ උන් තණපෙත්තෝ

ස්ව කැමැත්තෙන්ම අවුත්

ගාල්වූහ

ගෙඹි ටිකිරිත්තෝ

වහ වහා පොල් කටු යටට වී

පැටි කිරිල්ලිය එනතුරු

නො ඉවසිලිමත් වූහ

දෙනියෙන් නියරටද

නියරෙන් පේර ලානටද

මහලු අත්තටු කිහිල්ලට වී

එහෙ මෙහෙ පියෑඹුවාය

ඉනික්බිති

එළඹුනු දිනෙන් සත්වැන්නේ

සුළං යළි හැරුනෙන්

ඈට යන්නට සිදුවිය

සත් සයුරෙන් එපිට

උපන්නා වූ ඒ කොදෙව්වට

තක්කිට තරිකිට නටපු තරමට

කිරි කිරි හඬින් දෙස් දුන්

වියටපත් හන්දි ඇටකටු

සහ පිය බිරින්දෑ වෙත

සවන් නම් හේ නොදුන්නේ වෙද

කලකට පසුව යළි

පෙම්වතෙක් වී හමාරය ඔහු

මිණිබිරි කිචි බිචිය

අහන්නට නො ඉවසිල්ලෙන්

හැම සවසකම

දුරකථනය අසල

හැංගිමුත්තං

කවි පබඳින්නෝ සිටිත්

පදපේලි වල හැංඟී

කවියෙ මා නොසොයන්න

හිමිකම් අත් හළ පුවරු ඔසවාන

කාටත් හොරා

පද සමහරක පිටුපස

කවුරුන් හෝ සොයා එනතුරු 

නො ඉවසිල්ලෙන්

නුඹත් ඇයත්

එසඳ සිහිනයන් විය

නුඹත් සිටි

මාත් සිටි

මහ කලක් ගතවුනා

නුඹත් උනි

මාද හුනි

දැනුදු සිහිනයන් වේ

නුඹත් නැති

මාත් නැති

සීනයේ තැන් වේය

නුඹ නොමැති

මාම ඇති

යථා ලෝ පොළෝ මත

ඈද ඇත 

මාද ඇත

ගැබ්බරිත සිහිනවල

ඈ සිටිත

මාද ඇත

ඇය මෙමට හිමි බවද

ඈද දත්

මාද දත්

මා ඇයට අහිමි බව

ඈ නොදත්

මා පමණක්ම දත්

හීන මල්ල තුරුලු කරන් මතකය දිගේ

සරසවි ජීවිතය නිමාවෙන්නත් ඔන්න මෙන්න. උරුවම් බාමින් ඉන්න අතර පුරුදු ගීතයක තනුවක් ඉබේම මිමිණුනා.අතරින් පතර කොයිවෙලේත් අතීතයෙ ජීවත් වුනත් හිත බොහෝමයක් වෙලා ඒ ගීතයත් එක්ක අතීතයෙ සැරිසැරුව.ඇත්තම කිව්වොත් හුඟක් දේ වෙනස්වෙලා. මං වෙනස් වෙලා. එදා උන්නු සමහරක් යාලුවො වෙනස් වෙලා. ඉස්කෝලෙ උනත් වෙනස් වෙලා ඇති. 

ඒ ගැන වමාරන්න මේ කාලය මදි.වයසට යන්න කලින් ඒ දේවල් කොහේ හෝ තැනක කුරුටු ගාන්නත් අදහසක් තියෙනව. 

මේ හැමෝම එක්ක බෙදාගන්නෙ ඒ මතකයෙ එක පිටුවක්. උසස් පෙළ විද්‍යා ශිෂ්‍ය සංගමය එකතුවෙලා කරපු 2006 විදුසැරිය විද්‍යා දිනයේ තේමා ගීතය.

ජීවිත හිමේ පා පොඩි නගා

නුඹ ඇකයේ විඳි උණුහුම

මතකයෙ දවටා

ඉගිලෙන්නද කෙලෙසින්

හීන මල්ල තුරුලු කරන්

ආ කාලය පාව ගොසින්

දෙනෙත් අගට කඳුලු උනා

කියයි හිනැහිලා

නුඹ කියූ ලෙසම අරුත් පිරුනු

ඉම්කොන් නැති ජවය සොයා 

විදුසැරියේ..

නික්මෙන්නට අවසරයි

ගයන්නෙ හිරාන් එක්ක අසංක අයියා. සංගීතය රචික අයියගෙ. වීඩියෝ කලේ චරිත් ලක්ෂාන්. ඉතින් එකතු වෙන්න ඒ මතකය බෙදාගන්න.

මම ඈව දෑහට නොදැක කාලයක් ගතවුනා. ඈ සනීපෙන් ඇති කියල හිතනව.දරුවො හැමෝම ලෝකෙ කොයි මුල්ලෙ හිටියත්, හැමදාමත් අම්මව මතක් කරනව අම්මෙ. 

                 විදුහල අප මවු ධර්මාශෝකා සිරිලක සුදිලේවා



                                                                                              

විවාපත් මිතුරියක කී කව

මිතුර

පෙමකින් මෙහා

සහෘදත්වයෙන් එපිටහ

තැනක් මෙදියත වේද

අපට මිතුරන් විය හැකි

නො එසේනම්

වෙනමවූ ශ්‍රිතයකදි

දිගෙලි වෙන බැඳුමක්ද

හිමි තුරුල සුව සදයි

දිවි සැරිය ඔහුත් හා

පානගමි එය සැබැයි

එතෙකදු අනිෂ්ටව

අපට ගල් ගසාවීයැයි භයින්

තවත් මිතුරු නොවී හිඳිමුද

එහෙව් සුරැකි තෝතැන්නක

පෙමට මෙහා මංකඩෙක

දිනෙක හිරු ගිලෙන්නට පෙරව

හමුවෙලා වෙන්වෙන්න හැකි වේද

හැකි නේද 

ගඟට වට මල

ඇය වැටුනේ අන් සියල්ලටම කලින්

දඟලලා දඟලලාමය.

පාර වැරදුනු අකල් හුළඟකට නතුව

අනිත් අය ගිලිහෙද්දී

ඈ නොගැඹුරු දියේ පුංචි දිය සුළියක

නටමින් උන්නාය.

මේ නම් විසිතුරු පොරිම යැයි සිතා

ගැඹුරු දියේ හිට දිව ආ 

කොරළිද කිති කවන්නට වූහ.

කලෙක තමන්ද

දියත්තක්ව හුන් සමය මතක්ව

ගඟද

මේ දඟය වින්දාය.

චණ්ඩි කොරළියෙකු නිසා

ඈ දිය සුළියෙන් ඉකුත් වද්දී

අන් සියල්ලෝම

පාව ගොස් හමාර බව පමණක් හැඳින්නාය.

බොල්ලැහැට දික් මල්පෙති

උස්සාන ලහිලහියේම

පහළට දිව ගියාය.

අහෝ...

ඈට මාලුන්ට සමුදෙන්නටවත් නොහැකි වීය.

මක් කරන්නද

ගඟක් වේනම් යම්

පහළටම යා යුතු නෙව. 

මනුසත් වෙරළ

ඉර අවරට යත හෙමිහිට

අවසන් එළි බිඳ සමගින

එය නොගනිති උහු සිතකට

සිත්ලූ වෙරළේ හිඳිමින

පය ඈතින් කර ඉක්මන්

හිරු දිවයයි ගිලෙනු රිසින

කෙසරු මිටින් දිය පොඟවා

නා පීරා අවුල් හරිත

රළ නැවතුනි ඉර නැවතුනි

මඳ අසුරක් ඔහේ ගෙවුනි

මුහුද මහා පොකුණක් බඳු

මුඩුම විලස බලා හැරුනි

හාත්පසම අඳුර විදුනි

මූදුබඩම දම් දුල දුනි

අන්තිම බසයත් ගිලිහුනු

සෙයකින් හිරු රවා රැඳුනි

ලත් අවසරයෙන් කැලඹුනු

අවුල් කැරලි හිසකේ ඇති

හම් බෑගය වෙරළ තබා

පොකුණට පා නැගි මිනිසෙකි

දණක් දියේ නොම නැවතී

ඉඟක් දියෙත් නොම නැවතී

නොමසල දිය රැළි නගමින

පිඹලන්නට වුනා හුස්ම

ඇකයේ පුත් වෙරළ දමා

පැන පිහිනා ගිය තවකෙක්

ඔහු බේරා වෙරළ හොවා

බැණ වැදුනා පුතු නොසොයා

දියබරිතව 'මළ මිනිසා'

වැලි ලුණු දිය නොම මිරිකා

හම් බෑගය කිහිලි ගසා

කාල් ගෑය පිල්ලි ලෙසා

දිය රැළි ආපහු බිඳුනා

නෝක්කාඩු ඉර ගිලුනා

රෑ බෝවෙන්නට කලියෙන්

සිතිජ කොනේ ගුලි ගැහුනා

විඩාව දුම් රොටුවෙ රුවා

ලතෝනි දී දනිපනිගා

මහ ගෑණියකගෙ විලසා

රේල්ලුවද මුනු මුනු ගා 

එහි නොරැඳී ඉගිල ගියා

"අපොයි ඕක මහ දෙයක්ද

 මැරෙන්න මහ හේතුවක්ද

 කාගෙත් දුක් කර පින්නං

 දෑහෙ මූණෙ  මූද තියං

 හැම දවසෙම දුක උහුලං

 අපිත් යනව දැකල නැද්ද "