පින්තාරුව වී මා හදෙහී සේයා

ඒ රැය දුර නිසා
කන්තාරුව වී මා ලය සැනසෙනා
ප්‍රේම ගීතිකා
මායා දිලෙනා මා හා වෙලෙනා
මතක සිලු නිවා
අතීතෙන් පියඹා සීතේ සතපා
ඒවිදෝ සොයා

මා හා උන් ගං තීරෙම
රෑ බෝ උනු හැන්දෑවක
ඒ හීනෙම කැන්දාගෙන ඒදෝ සිතුනා
මා හා උන් ගං තීරෙම
රෑ බෝ උනු හැන්දෑවක
ලන්තෑරුම් එලි පාරක ඒදෝ සිතුනා

ලා මන්දාරමේ වැහි බීරමේ ගෑවී ගෑවී
ඒ හාදුත් අරන් කාටත් කලින් පාවී ඒවී

වාවනු නොහෙනා තනිකම් තිබුනා
සිතක ඇවිලෙනා
ඒ නම් පියඹා මීදුම් සඟවා
ලා හිරු රැස් මවා

ආයෙමත් නොගැලුවත් ගඟ

 

මුඩු තැනි පසු කරද්දී ගඟ
හැඬුවේය පෙර මතකෙක
අතීතේ කඳු උයනක
මීදුමෙන් ඇවිලුනා මතකද

අල්පවු දුරක් ඔබ්බේ
කරදිය විසව මියැදෙන
බව හොඳින් දැන ගෙන
කල්පනාවේ ගැලී ගමනෙක

 වෙලාවකට දිගවැඩියි ජීවිතය

මහන්සියි හිතින් හති ඇරලාම
නොකියාම නොහිතාම ඇවිදීම
නැවතීම තමයි හරි බුදුවීම

කවුලුවක් නැති ටැමක තනිවීම
පතුල් නැති සයුරු තෙර කිමිදීම
මං මැකුනු වන පෙතක
සෙල් කවක් වාගේම
නොකියවී ඇස් දුරින් වැලලීම හිම්වීම

 නොකියවා විසි කල කවි

කාලයේ ඇවෑමෙන්
ගසා විත්
හුරු පුරුදු වෙරළටම
අහම්බයක්මැයි
වීසි කල තැනටම

අඳුර වෙත විහිදෙන

වැහි මේ කුළුය තැන තැන

ඉඳහිට මගක වැලපෙන

පහන් කණු කේඬෑරි සුසුමින

විසල් අහසකි පරිමිත

කඩා හැලෙනට නියමිත

රාත්‍රිනියේ නපුරු බැල්මෙන්

අන්තිමම එළි බිඳත් සඟවන

මමම විතරක් මොකටද

නුඹෙන් එලි ලද ලොවකට

මතක ශේෂය සූර සූරා

රැගෙන ගුලි වෙමි අඳුරු විජිතෙක

මගක ආ දුර අහවර
එකලාව නුඹ යන්නෙ කොහොමද
නොඅසාම ඈතට ගිය
නුඹ ගැන තැවෙමි තනි මග

 

සෑම අක් වැස්සකටම පසු

සියක් වස් හංගාන උන්
ප්‍රේමයේ බිජුවට
ඉබේ පැලවී
සෙමෙන් මැළවී යයි...

පැල නොකරන්නෙමියි
කොතෙක් කල් දත් මුත්
යනෙන තැන්වල තවමත්
උසුලා ඇදෙමි

ප්‍රේමිය

ප්‍රේමය

ගැඹුරු දියකට ගලක් විසිකර
රළක් නම් තව ඉපදුනේ නැත

තවත් ගැඹුරට එයත් ගිලගෙන
කිසිත් නූනා සේම ඉනු හැර

නුඹ දමා ගිය පසුත් වැඩුනේය

ප්‍රේමයේ අයිවි අතූ 

හුදෙකලා මේ ගිම්හාන කුටිය තුල

මටත් ඉඩ නොතියාම

සඳද නැති අමාවක් රෑක
මුහුද මැදට ගිය ගල් වැටියක කොනක
වාඩිලා කලුම කලු සිතිජය දිහාවට
මුහුණ දෙදණ මැද හොවා
ඉකිබිඳිද්දී
ප්‍රදීපාගාර තෙමේ සම්බ විය

අතෝරක් නැති සයුර
මං කියා මුලු රැයම
හිරු එබෙන්නට පෙරව
ඉසිඹු හැඬුමකි නිහඬ

කවම කවදාකවත්
ප්‍රදීපාගාරයක්
ලඟ රැඳුනු ප්‍රේමයක්
නොවෙන බව දැන දැනත්