හිමි අහිමි

තහනම් සුළඟයි හමන්නේ

සිහිල ගත දැවටී...

හුස්මක අවසර නොදෙන්නී

සුවඳ පා දුවතී...

ලය දැදුරු නොම දන්නී...

ඔතරම් හිනා මල් කිමැයි

අද නුඹම විමසනු ඇතී...

හෙට නේන නුඹ සිහියේ හොවා

අද අඬන්නද හිතවතී...

දුක සතුට කර හිනැහෙමී...

කාලයම ඔච්චම් කෙරූ

ආලයන් ලොව පැවතුනී...

මේ ඇරඹුමද අවසනද නොවනා

බව නොදැන හිත බැඳී..

අද කාලයට ඔරවමී...

ප්‍රාදූර්භූත

වැහි අඳුරු හවසක
ඉදිමුනු පයද සහිතව
වාට්ටුව මුල්ලක
අහෝ හේ මට හමුවිය

විසුළු හැඩ කෙහෙ ඇති
කැපුම් කැළලින් විසුළැති
පොරවගත් සම ඇති
එහැම පරදන සිනා මුහුණැති

ඔසවා සරම ඉණටම
පෙන්වා නහර පිරි සම
බිඳකුදු නොදෙඩු මුව තම
රිදුම් සඟවා සිනාසුනු බැම

පෙයර් ක්‍රිෂ්ණන්මි
වන්දාරමුල්ලේ උනිමී
පොළොන්නරුවෙන් ආමී
අපහසුව මැද අසා ගතිමී

පය අහිමි වූ සඳ
මල් මදින්නේ කොහොමද
නැසුවේ මම වෙද
කවදනම් උඹ ගමට යනවද

දත් දෙමළ මද විය
ගම තතු අසාගන්නට
තනියෙන්ද මවු තව
ඔත්පළ ඈට කොහොමද

හිත කිනිති ගස්සන
පැනයත් අරන් පහුදින
ගිය නමුදු නුඹ වෙත
ඇඳ පමණි, නුඹ කෝ කොහෙක වෙද

ඉතින් මගෙ සොහොයුර
අපේ අප්පච්චී
වෙඩි තියව්වේ උඹටද
අපේ අප්පච්චිට
වෙඩි තියව්වේ උඹමද 

උඬඟු කවි

පෙම් කවියක් ඇඬුවාලු

දෙනියක් කෙලවර ගලමුදුනක් පිට

ඇද කරපු හින්දා

උඬඟු කවියක් එන අතරමග

හැමෝගෙම බඩ පිරුණු

රොමෑන්ටික හීන රටකට

තොලොංචි වෙයන් කිව්වාලු

                                                      දුක කියනවා ඇහුන මලකට

පළඟැටිච්චිය

නොකල්හි ළතැවෙන

තෘණපත් අතර සැඟවෙන

ළපැටි පළඟැටි තෙම

පිරිමදී තටු නුවුමනා ලෙස

එතණ බිස්සෙම අන් කොන

"අහා ඉමිහිරි සුගැයුම"

මුමුණමින පොඩි පළඟැටිච්චිය

දවස'රියි ඉන් දිරි ගෙන

අහෝ උන් පස් වනතුරු

මුණගැසුනු වග අසා නැත තව

   

මහල්ලෙක් විය හැක

නැලවෙන පාලමෙහි යට

කල්පනාවෙනි මහවැලිය තව

ඈ නෙලූ මල් ගෙන ගිය

වීසි කළ ගල් තුරුලෙ රැකගෙන

ඉස්සර වගේ දවසක

ගංදිය දෙබෑ කරගෙන

අත්ලේ මතක වජ්‍රය

හොවා ගත් කිඳුරියක එනතුරු

තැවෙන වියපත් නෙතකි අනිමිස

මලක්

මලක් නටුවෙන් හැරී
මලසුන'ග බවුනෙහි ගැලී
එතිර සිත නොම දැනී
තවම බිඟු සකි බමයි සැරහී

අහස සඳ හා තරුව

අහස රෑ අඳුරේ

සඳ පුරා දුලලන සේ

එලි සිහිල යස සේ

නුඹ විදින අද දවසේ

සඳට පෙර පිපුනූ

නුඹ අහස් සිත ඇඳුනූ

රහස් පෙම් මිමිනූ

නිවි නිවී යලි දිලුනූ

අහස සඳ වැළඳ

උන් අයුරු දැක මහද

තරු පැතුම් නොම පැරද

ඉමි අහස් කොන උවද

අහස් ලඳ කොමලී

සඳ උවද නෙත නොගැලී

අමාවක දවසක්

නේ යැයි සිතනු බොලඳී

නුඹ දකීදැයි නොදනී

තරු එදාටත් තිබෙතී

සඳ තරම් එලි නැතිදූ

තරු සදාකල් පවතී

ත්‍රිමා

ඉදින් නුඹ ගිය මග
ඇවිරුණා උස තණපත්
යා නොහෙන තරමට
මග අතිර වන විලසට

නැවී ගිය තෘණපත්
හිස යොමන අයුරට
තිබිය යුතු ඒ මග තව
කියා ඔවදන් දෙන මෙනි

සොහෝයුර ඉනු මැන
අපේ සෙවනැලි ඉද්දර
නුඹ පියෙන් ඉපැදුනු
පියුම් පිට අප රැගෙන යන්නට

අතරමඟදි

පෙර දොඩමලු උන කොරිඩෝ පෙත්වල

ඉඳහිට අප මුණ ගැහෙනු ඇතී

ඈතින් දුටුවන දෑස බිමට බර

නුඹ මා පසුකර ඇදෙනු ඇතී

අපේ ලෝකවල අපි රජ උන මුත්

ඒ මොහොතේ හිත් එකට හැපී

මතකයෙ ගිනිගල් එකිනෙක ඇතිලී

සිහින පුපුරු ගිනි නැගෙනු ඇතී

සදිසි

සිදු සදිසි

නුබ සදිසි

පර්යාය පද කුමට...

නුඹ සදිසි

සෙනෙහසක්

තිබියදී මගෙ ලොවට...